Θρήνος

Μας καλούν οι φωνές
αποζητούν την αίσθηση μας
σε μια αναπνοή αθωότητας
θα κλείσουμε μέσα της το θάνατο

Δες πως ανυψωνόμαστε
για να ξαναπέσουμε
κάποιος θεός μας σέρνει μαζί του
στον δρόμο της απώλειας

Και μετά θα ρθει η άνοιξη
και μαζί της ότι αποστρεφόμαστε
οι φόβοι μας θα πετάξουν
για να κρεμαστούν στον ουρανό

Ένα μαύρο δέντρο
μ' ένα σκοινί στη ράχη του
θα μας περιμένει
ανυπομονεί ν΄ακούσει τα παραμύθια μας

Και μεις θα μεθύσουμε τον θάνατο
με ιστορίες για σπασμένες καρδιές
θα πούμε για ταξίδια σε μας τόσο ξένα
προορισμούς από χρόνια κλειδωμένους

Οι μέρες που περάσανε

Τα δέντρα θ΄ανθίσουν και φέτος

Τα δέντρα θα ανθίσουν και φέτος
κάτω από σιγές και ουρανούς που φεγγίζουν
μα δεν θα σαι εδώ
να μου λες πόσο σ' αρέσουν
τ' άνθη θα μαραθούν
και τα φύλλα θ΄ανακατευτούν με τη λάσπη
οι μυρωδιές που μας ταξίδευαν
τα χρώματα τα μεθυστικά
οι δρόμοι της ζωής
μάταια τ' όνομά σου θα προφέρουν
Μια ζωή περιμένοντας
τα βρήκε το φθινόπωρο

Αδιέξοδο

Αν κάποτε η ζωή σου
σ' αδιέξοδο φτάσει
να σαι χαρούμενος
γιατί τώρα ξέρεις ο δρόμος που τελειώνει
τώρα ξέρεις μπροστά σου τι θα βρεις
αυτή τη βεβαιότητα του τέλους
που όλοι έχουμε τόσο ανάγκη

Επιθυμία

Το μεγαλείο μιας ανεκπλήρωτης επιθυμίας
είναι οι λέξεις που χαράσσουν τη ζωή μας
την τυλίγουν με πληγές
που ΄χει μείνει να φυλάει σαν θησαυρούς

Στα όνειρα που δεν μας σκότωσαν ακόμη
κρύψαμε ένα μονάχα βράδυ
κι όταν η ανάγκη το ζητήσει
πίσω το γυρνούμε
από την ενθύμηση το κλέβουμε

Μ' αυτό ταΐζουμε την άγρια όψη μας
άδεια από ψυχή και νόηση
έχει γίνει πια ένας φίλος για τις ανάγκες
Δεν μπορούμε να το εγκαταλείψουμε
λυπούμαστε μα δεν έχουμε το σθένος

Τα κρίνα

Σβήσε ανάμεσα στα κρίνα
δες τα χλωμά καθώς στέκουν
πως ομορφαίνουν το τοπίο
μα είναι τόσο αδύναμα
μικρά και όμορφα
βοήθεια ποτέ δεν θ' ανεχτούν
δες τα κρίνα πως μαραίνονται
και η βροχή ας τα ξεπλένει...

Δες

Προσπαθείς να ξεφύγεις από τις τελετές
τα λόγια που ραγίζει ο θρήνος
ίσως γεννήσουν ακόμα πιο τρομακτικές σιωπές
και όταν τα χρώματα θολώσουν
και δεις την πρώτη γκρίζα τρίχα
να ξες πως ο χρόνος δεν σε γέρασε
σκληρά δεν ήταν μαζί σου τα νιάτα
όσα κι αν γράψω θα ναι λίγα
όσα κι αν γράψω θα φτάσουν αργά
δοκίμασε να βυθιστείς μέσα τους
μα να σαι έτοιμος πάντα να φύγεις
με την πρώτη δυσκολία
κανένας Θεός δεν θα σε σώσει
κι οι γείτονες δεν θα νοιαστούνε
Δες το σπίτι να καίγεται
στην υπέρλαμπρη φλόγα του άστρου σου
ένα ψέμα αναδύεται από τις στάχτες
δες του όλους πως προσπαθούν να σωθούν από το μικρό σου δράμα
κάτσε εκεί και γέλα
μέχρι να ξεφύγει ο σπαραγμός
και η πραγματικότητα να γυρίσει στην αγκαλιά σου και πάλι
Είναι η επιστροφή αυτό που προσμένω
γιατί τόση λύπη;
Φοβάμαι μην συντριβώ
Είμαι δειλός;

Τρέξε

Ρωτάς γιατί, μα δεν περιμένεις απάντηση
κάπου πίσω εκεί στην ιστορία γελάστηκες
ρωτάς τον Θεό
ζητάς μιαν απάντηση
καμένη φαντασία της λησμονιάς το πτώμα
κάνει σπίτι και κρύβεται
φοβάται το φως της ημέρας
εκεί να ζήσει δεν μπορεί η πραγματικότητα την συντρίβει
καμένη φαντασία, καμένη ψυχή
τα ζάρια απέμειναν αμίλητα να σε κοιτάζουν
μην περιμένεις πρόσκληση
ρίξου, τρέξε, βιάσου
είναι εκεί για σένα, τι φοβάσαι;
από πότε έμαθες;
από πότε;
Στων καιρών τις χρυσές σφαίρες
το τέλος προφητέψανε
Ήρθε η ώρα σου τώρα
η ώρα μηδέν

Ξημέρωμα παρασκευής.

Ίσως να μαι ο μόνος που να νομίζει πως κάτι υπήρχε
ίσως να ταν απλώς μια ψευδαίσθηση
βαλμένη να μου στερεί το χάραμα
καθώς το ρολόι τρέχει
όλα φαντάζουν αιώνια
παραδομένοι στη μάχη με τα πάθη
αναζητώντας τη λύτρωση
Την αναζωπύρωση, το αίσθημα, τη νίκη
Αν χαθείς εκεί ανάμεσα
να προσέχεις
πολλοί κίνδυνοι καραδοκούν
μερικούς ήδη θα χεις γνωρίσει
αν την μοίρας τα χέρια νιώθεις να σε πνίγουν
αφέσου στον κλοιό τους
Είναι η πάλη μάταια και το ξημέρωμα αναπόφευκτο
και μαζί όλα όσα θα μας φέρει

Εκεί στου πρώτου φωτός την αχτίδα
βρίσκεται κρυμμένη
κάτω απ' τα φτερά
μια στάλα πίκρας
τα μάτια που την αντικρύζουν πρώτα, είναι δακρυσμένα
δυο φεγγάρια
που φωτίζουν ένα πρόσωπο
Οι ευχές είναι πια κενές, δίχως νόημα
Για στερνή φορά θα σου πω
να προσέχεις
και ν' ακούς καλά ότι σου λένε
ακόμα κι αν το κακό σου θέλουν
είναι κι αυτό μια προστασία
τουλάχιστον τώρα έχεις κάποιον
να παίρνει το φταίξιμο απ' τα χέρια σου...

Το κουτί της Πανδώρας.

Της Πανδώρας το κουτί
σου παν κάποτε να μην ανοίξεις
Άραγε γιατί το έκανες;
Ξέρουμε καλά πως δεν ήταν περιέργεια
τι έκρυβε μέσα του το ξερες καλά
ίσως να έψαχνες στο βάθος του, την ελπίδα
είδες τι συμφορές και βάσανα εκείνη σου χει φέρει;

Τα λιμάνια που μας χωρίζουν, οι θάλασσες που μας ενώνουν

Παγερές οι σιωπές
καθώς ατενίζουμε το άπειρο
το πλοίο που περιμένουμε σε λίγο θα φανεί
και το νέο σαν τιμωρία θα πέσει
πράγματι μεγάλη ανατροπή
με δέος οφείλουμε να προσκυνούμε
και ίσως με κάποιο τρόμο
το μέλλον κι ότι αυτό κρύβει

Κι όσο θα στέκουμε σκυφτοί
στου λιμανιού την άκρη και θα συλλογιζόμαστε
ο κόσμος ο περαστικός
περίεργα θα μας κοιτά και θα μας δείχνει
''Τι θέλουν εδώ στον τόπο μας;'' θα αναρωτιούνται
''Τι δουλειά έχουν οι σκιές με τους ανθρώπους;''

Όταν τον ήχο τον βαρύ ακούσεις
και δεις τον κόσμο να κινείται
μη διστάσεις ούτε στιγμή
μη σκεφτείς όσα πίσω αφήνεις
τη μοίρα σου ακολούθα
και χάσου στην ομίχλη
εγώ μαντήλι δεν θα κουνώ ούτε σου λέω αντίο

Το πλοίο θα σε πάρει μακριά
ώσπου τα τραγούδια να σβήσουν
και η θάλασσα να αρχίσει να αναστενάζει
εκεί που πεθαίνουν τα κύμματα
εκεί που γεννιούνται οι τύψεις μας
για κει τραβάς αγάπη μου

Μα εγώ και συ ξέρουμε
πως ποτέ δεν θα χαθούμε
Κι όταν η θάλασσα σε κλέψει για πάντα
και ο αφρός σε τυλίξει με το λευκό του πέπλο
θα κάψω τα πανιά και θα 'ρθω
να κάνουμε μαζί το στερνό ταξίδι...

Γράμμα προς κάθε γνώστη.

Και αν την γνώση κατέχεις
ως άλλος ένας γέρος σοφός
μα δεν την μοιράζεσαι
Να σαι σίγουρος πως η γνώση σε περιφρονεί

Όλοι οι σοφοί του κόσμου αξία καμία δεν έχουνε
μπροστά σ΄όποιον τώρα διψά να μάθει

Στο μονοπάτι της γνώσης και αν προπορεύεσαι μην θεωρείς τον εαυτό σου νικητή
και μην διστάσεις να σταματήσεις για να πάρεις μαζί σου κάποιον που σταμάτησε

Εσύ εκεί πάνω στον πύργο της διανόησης δίπλα στον ήλιο, ας κοιτάς τους άλλους από ψηλά
αλλά μονάχα για να τους δείχνεις τον σωστό δρόμο, για να μην χαθούν
αν αντίθετα σε τυλίγει μια αύρα ανωτερότητας
θα δεις σύντομα τον πύργο να γκρεμίζεται και συ θα βρεθείς στο πρώτο μόλις βήμα...

Στερείται τίτλου

Ζωγραφιές με ξεβαμμένα χρώματα
αμμουδιές σε στεγνή θάλασσα
μαριονέτες απο πτώματα
σκοτεινές βραδιές δίχως φεγγάρι
όλες σκηνές στέρησης
όλες στιγμές σαν και τούτη...

1.α

Καθώς γυρνούσε σπίτι κάθε βράδυ, παρατηρώντας τους ανθρώπους
στα γερασμένα λεωφορεία και τις ράγες των τρένων
μιλώντας με τις πέτρες και τα δέντρα
ένα σωρό πράγματα κατάλαβε
δεν υπάρχει άλλη λέξη απ' την απομόνωση
άλλος αριθμός απ' το μηδέν
μεγαλύτερη σιγουριά απ' την αβεβαιότητα
πως δεν υπάρχουν φίλοι μα μονάχα προδότες που δεν έχουν φανερωθεί ακόμη

Αυτά σκεφτόταν τις νύχτες τις απαισιόδοξες καθώς παρακαλούσε τον ύπνο να τον λυτρώσει
σκεφτότανε και ούρλιαζε ψάχνοντας κάποιον να τον καταλαβαίνει
και η σκιά του, που από ψηλά τον κοίταζε μάταια του έγνεφε...

Ο δρόμος μας.

Σου λέω πως από εδώ και στο εξής
δρόμο θα χουμε εμπρός μας πάντοτε
που θα βγάζει ακριβώς εκεί που θέλουμε να πάμε
Μα ίσως να μην είναι πάντα ευθύς
βουνά και εμπόδια θα στήνονται εμπρός μας
Και τότε εγώ θα σου σιγοψιθυρίζω
πως ο δρόμος είναι εκεί, δεν έφυγε
απλώς εμείς δεν μπορούμε να διαβούμε

Μια λέξη.

Πες μου μονάχα μια λέξη
αλλά μη μου πεις όχι
πες μου τ' όνειρο ή τον εφιάλτη
την καταστροφή ή την λύτρωση
πες μου την ελπίδα ή τ' όνομα σου
αλλά μη μου πεις όχι...

Σκληρός κόσμος

Ο κόσμος σαν να έγινε δύσκολο μέρος για να μένεις
απότομα όλοι σκλήρυναν και έμεινες να υποφέρεις
μα για να γίνεις κάτι και συ
πρέπει να ξεχάσεις περηφάνια και τιμή

Την προδοσία σύντομα θα μάθεις
χτίσε το σπίτι σου στον κόσμο της λάσπης
πρέπει βαθιά μέσα να χωθείς
στον βούρκο της σήψης και της παρακμής

Αγκάλιασε στοργικά ότι σιχαίνεσαι
εδώ διαφορετικός δεν κάνει να φαίνεσαι
να μην είσαι μαλακός
αδύναμος ή ευγενικός

Όσο τον εαυτό σου κι αν μισείς
λίγο πριν να κοιμηθείς
αν ο καθρέφτης φαντάζει τρομακτικός
κι αυτός εκεί απέναντι δεν είναι ο δικός σου εαυτός
σημασία μη δίνεις
ζωντανός αν θες να μείνεις

Μίσος

Γράφεται σε σκισμένα χαρτιά
Κρύβεται σ' άδεια ποτήρια
Χαραγμένο στο βλέμμα σου
Ζει στα ματωμένα σου χέρια

Η ασχήμια της ομορφιάς τους
Η ελαφρότητα των αηδιαστικών τους νιάτων

Φτηνές πρόστυχες σκηνές
η αγάπη τους

Χαμόγελα
Ανοησία

Η δυσωδία της ζωής τους

Μίσος.

Ένα παιχνίδι με χαρτιά.

Τι κι αν δεν τελειώσουμε αυτήν την παρτίδα;
όλοι μας έχουμε άσσους περίσσιους
Σε μαγαζιά υπόγεια
να μην μας φτάνει το φως και μας τρομάζει

Με χαρτιά που δεν έχουν πάνω τους ντάμες και ρηγάδες
αλλά εικόνες της ζωής μας
Ποντάρουμε ποσά αμύθητα
που κανείς μας δεν έχει να πληρώσει

Τι κι αν δεν τελειώσουμε αυτήν την παρτίδα;
Όλοι μας είμαστε πολύ μεθυσμένοι για να το θυμόμαστε αύριο...

Απ' τις φωνές και τα χτυπήματα στο τραπέζι καταλαβαίνεις πως πλησιάζουμε στην τελική φάση.... τώρα όλα ή τίποτα!
Κοιτάς προσεκτικά τα χαρτιά σου, ύστερα τα πρόσωπα των άλλων προσπαθώντας να καταλάβεις τι σκέφτονται

Τι κι αν δεν τελειώσουμε αυτήν την παρτίδα;
Αν άνοιγες τα μάτια σου θα έβλεπες πως δεν είναι κανένας τριγύρω...

Μόνος σου έπαιζες με χαρτιά σκισμένα
σκισμένες και οι εικόνες της ζωής σου....

Πένθιμο

Ξημερώνεις πάλι πάνω απ' τα χαρτιά σου
Σε μια τρελή έξαψη κομματιάζεις την ψυχή σου, αφιερώνοντας την στον ιερό σου πόθο
Γκρίζα τοπία έξω απ' το παράθυρο, μαύρα μέσα στο μυαλό σου
Ουρλιαχτά και ένας σπαραγμός που αντηχούν στη φαντασία σου, γίνονται η μουσική σου
Σταυροδρόμια που οδηγούν όλα στο ίδιο μέρος
Ένα σκηνικό μ' ένα ποτήρι και χίλιες μκρές λέξεις
Η πρώτη ματιά που σαν βράχος στέκει στο νου σου
Μια εικόνα που ξοδεύει τη λιγοστή σιωπή που της απομένει προσπαθώντας να αναστήσει το νεκρό σου σώμα
Θαμμένος στο χώμα της παρακμής, αγκαλιάζοντας πένθιμα τραγούδια ίσως ευχηθείς για στερνή φορά στης ηλικίας τα φτηνά παιχνίδια το κορμί σου να μην είχες πουλήσει...