Πικρές εικόνες

Τα όνειρα μιας βάρκας που ναυάγησε
Το τελευταίο χάδι μιας νύχτας που σβήνει
Μια αγάπη που άργησε
Μια ζωή που ευχαρίστηση έπαψε να δίνει

Ένας στρατιώτης που πεθαίνει στη μάχη
Ένα δάσος παραδομένο στην πυρά
Μια μάνα που τον δήμιο του παιδιού της προσκυνά
Εσύ που κουβαλάς το σταυρό σου στη ράχη

Μια λύση που ποτέ δεν θα έρθει
Μια πόρτα ερμητικά κλειστή
Η φωτογραφία της που σου καίει την ψυχή
Το τέλος που κανείς δεν αντέχει

Σάββατο.

Κυνηγώντας σκιές γνώριμες και αγαπημένες που πετούνε και φεύγουνε και μόνο σ' αφήνουν
Ξεχασμένα φαντάσματα από μάχες που έχασες στων συναναστροφών την ακολαστη φύση
Στους σκοτεινούς δρόμους μιας έρημης πόλης χτίζεις πύργους απο χαλάσματα

Λήθη και ζάλη

Εκεί ξεχνάς ότι πέρασε, μα πιο πίσω πηγαίνεις
Σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες ξοδεύεσαι
Σε παιχνίδια στημένα όλα τα παίζεις
Κι ας ξέρεις ότι έχασες εσύ επιμένεις

Λήθη και ζάλη

Ελπίδα

Και είναι η ελπίδα στις κρυφές ματιές στην πόρτα...
Και είναι η ελπίδα στους δείκτες του ρολογιού που συνεχίζουν να προχωρούν βιαστικά...
Και είναι η ελπίδα για κάποιον που δε φάνηκε...
Και είναι η ελπίδα στο σκοινί στο λαιμό σου...

Αχ γλυκιά μου ελπίδα γεννήθηκες για να πεθαίνεις....

Πάρε με μαζί σου στο επόμενο ταξίδι

Το τρένο σταμάτησε απότομα
Ίσως αναρωτιέσαι γιατί, ίσως πάλι όχι..
Πάντως σταμάτησε... να σαι σίγουρος γι αυτό

Ταξιδιώτη, ταξιδιώτη χωρίς βαλίτσες και προορισμό
πού να πηγαίνεις άραγε;

Το τρένο κυλάει σε ράγες αέρινες
περνά πάνω απο τις συνειδήσεις σας
σφυρίζοντας πένθιμους ρυθμούς

Ταξιδιώτη, ταξιδιώτη χωρίς βαλίτσες και προορισμό
το ταξίδι μας δεν έχει γυρισμό...

Το τρένο δεν περπατάει πια και ίσως ποτέ να μην περπατούσε....
Ισως να ταν όλα μια ψευδαισθηση, ίσως πάλι όχι...
Πάντως δεν περπατάει πια να σαι σίγουρος γι αυτό







(Πάρε με μαζί σου στο επόμενο ταξίδι.................................! )

Ανώνυμο. 2

Μάτια φωτεινά
Στο σκοτάδι
Σ' ακολουθούν...
Και τούτο το βράδυ

Είναι αναμνήσεις πικρές
που δεν μπορείς να ξεγελάσεις
Σαν απειλές...
Πώς να ξεχάσεις;

Ανώνυμο. 1

Μπροστά στην αγάπη εκείνη
τα λόγια γίνονται άσχημοι ήχοι
και οι λέξεις μουτζούρες
που βρωμίζουν το λευκό χαρτί

Νύχτες
Νύχτες γνώριμες

Νύχτες
Νύχτες πρωτόγνωρες


Πράγματι η σιωπή νικάει τα πάντα... η σιωπή
και μην προσπαθήσεις να φωνάξεις
ούτε καν το στόμα μην ανοίξεις
γιατί το μόνο που θα βγεί είναι ένας λυγμός

Ασυναρτησίες ενός τρελού (Μέρος τρίτο)

Αυτά είναι παιχνίδια επικίνδυνα.
Κι αλίμονο αν δεν προσέξεις...
Πράγματα γι άλλους πρωτόγνωρα, για σένα παρελθόν...
Μα αυτήν την γνώση την πλήρωσες με αίμα και με δάκρυα... και θα 'πρεπε πια να ξέρεις πως παίζεις παιχνίδια επικίνδυνα.



-Απ' την πόρτα βγήκαν και πίσω δεν κοιτάνε. Τάχα τι είναι αυτό που φοβούνται ότι θα αντικρίσουν?

-Είσαι σίγουρος ότι θές να μάθεις;

Καλώς ήλθατε

Η μεγάλη ταμπέλα στον τόιχο έγραφε ''Καλώς ήλθατε''.
Χαμένος στις σκέψεις σου δεν την παρατήρησες... ίσως τότε να καταλάβαινες........

Καλώς ήλθατε στον κόσμο του ψέματος.

Εδώ τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.... Αλλά... εσείς δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα. Το ξέρετε, σωστά;



............! (γνωστή και ώς δύναμη της σιωπής)

Εγώ είμαι τα πάντα

Σαν τότε που.... Ναι τότε.
Μα ακόμα το θυμάσαι; Εγώ δεν ξεχνώ.


Εγώ είμαι η Λήθη και η Ανάμνηση.
Εγώ είμαι τα πάντα.
Εγώ είμαι ο Χρόνος.

Όχι πάντα ο ίδιος

Χαμένος στήν τροχιά τής βαθιάς σκέψης.

Και δεν είμαι τίποτα παραπάνω από μια προσπάθεια, μια προσπάθεια για φυγή.
Και η γνώση αυτού δεν με ανακουφίζει, δεν μου δίνει καμία χαρά.

Επρέπε να το φανταστείς, αφού αυτό μόνο ξέρεις να κάνεις....Ανόητε...

Τα όνειρα

Τα όνειρα.
Ίσως πολλοί από εσάς φοβάστε τους εφιάλτες
Μα αυτό που θα έπρεπε να σας τρομάζει δεν είναι είναι παρά τα όμορφα όνειρα, αυτά απ' τα οποία δεν θέλεις να ξυπνήσεις.
Γιατί Αυτά είναι που η πραγματικότητα θα συνθλίψει συθέμελα και μαζί τίς ελπίδες που σας δημιούργησαν.
Γιατί να μην μπορούμε να κοιμηθούμε χωρίς όνειρα; ..ή μπορούμε;... τι τρομακτική σκέψη....

Ασυναρτησίες ενός τρελού (Μέρος δεύτερο)

Φυγή.
Πραγματικότητα θα σου ξεφύγω...
Θα πάω σ' άλλους τόπους, όπου θα μαι εγώ Θεός στόν μικρό μου κόσμο..
Μα θα 'χει αξία άραγε;
Όχι, όχι δεν θα 'χει...
Μα γιατί;
Ξές εσύ.....










Ω τί ειρωνία.... μια ειρωνία τραγική που δηλητηριάζει την ψυχή σου και πληγώνει τη σκέψη σου. Αχ μικρό παιδί πότε θα καταλάβεις...

Ασυναρτησίες ενός τρελού (Μέρος πρώτο)

Νικημένο με πετάει στην άκρη του δρόμου και μου δείχνει μου τον δρόμο για το βράδυ γελώντας ειρωνικά..

Άλλη μια νύχτα ας υποκύψουμε στήν Θεα των Θεών.. Τη μόνη που κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί, τήν Θλίψη.


λΑ Λα λΑ Λα και τώρα τι; Και τώρα η σιωπή... Και τι θα κάνουμε μόλις τελειώσει το φώς; Μά όλα τα ωραία ξεκινούν τότε......

Κατάθεση σκέψης.

Άχ πόσα πράγματα δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις... τόσα πολλά που τρομάζεις στή σκέψη.. μπροστά σ' αυτήν τήν θλιβερή και ατέλειωτη ιστορία νιώθεις τόσο μικρός.. μα ωστόσο παλεύεις, παλεύεις να αποκτήσεις και εσύ μια οντότητα μέσα τής. Μα νικιέσαι και πάντοτε θα χάνεις γιατί πολύ απλά δεν έχεις καμία θέση εκεί... αυτή η ιστορία δεν είναι για ανθρώπους σάν και εσένα υπάρχουν άλλα ταπεινά παραμύθια που θα δεχτούν το τσακισμένο σου κορμί... Αλλά εσύ εκεί δεν μπορείς να αποδεχτείς τήν ήττα σου και δίνεις έναν αγώνα χαμένο, χαμένο εξαρχής, έναν αγώνα αιώνιο...... τήν ίδια σου τή ζωή

Η εμφάνιση...

Αρχίζει να ξεπροβάλλει στόν ορίζοντα... και είναι η μορφή του τόσο φρικτή που δεν αντέχω και γελάω... Και είναι το γέλιο μου πικρό...

Μονάχα οι νύχτες σε ξέρουν καλά.

Μονάχα οι νύχτες σε ξέρουν καλά. Τότε όταν δεν αντέχεις το βαρύ σου φορτίο....



Αχ μικρό Παιδί γιατί τόσα πολλά να κουβαλάς;



Μα εσύ ξέρεις ότι είναι αναγκαίο, γιατί εσύ διαφέρεις. Δεν είσαι σαν τους υπόλοιπους! Γιατί εσύ ξέρεις αγάπη τι σημαίνει....



........................!