Τρίτη, 5 Αυγούστου 2008

Θρήνος

Μας καλούν οι φωνές
αποζητούν την αίσθηση μας
σε μια αναπνοή αθωότητας
θα κλείσουμε μέσα της το θάνατο

Δες πως ανυψωνόμαστε
για να ξαναπέσουμε
κάποιος θεός μας σέρνει μαζί του
στον δρόμο της απώλειας

Και μετά θα ρθει η άνοιξη
και μαζί της ότι αποστρεφόμαστε
οι φόβοι μας θα πετάξουν
για να κρεμαστούν στον ουρανό

Ένα μαύρο δέντρο
μ' ένα σκοινί στη ράχη του
θα μας περιμένει
ανυπομονεί ν΄ακούσει τα παραμύθια μας

Και μεις θα μεθύσουμε τον θάνατο
με ιστορίες για σπασμένες καρδιές
θα πούμε για ταξίδια σε μας τόσο ξένα
προορισμούς από χρόνια κλειδωμένους

2 προσεγγίσεις:

Καλλιόπη είπε...

Λοιπόν επειδή βασιζόμαστε στην αλήθεια πρέπει να σου πω πως η πρώτη στροφή δεν μου άρεσε πολύ...Οι επόμενες 4 όμως μου άρεσαν παααααρα μα πάρα πολύ...Ιδιαίτερα η τελευταία στροφή.Σαν να ξεψυχούν οι λέξεις μπροστά σου και εσύ να το δέχεσαι μη μπορώντας να κάνεις απολύτως τίποτα...-Το εσύ δεν αναφέρεται προσωπικά. =)

Ανώνυμος είπε...

Πιστεύω πως το ποιηματάκι τα σπάει.
Δώσ' το στον Καρβέλλα να σου το κάνει τραγούδι;-)