Δευτέρα, 13 Οκτωβρίου 2008

Όταν λείπεις


Κάτω από σκυθρωπά πέπλα
η φωνή που αδυνατεί να φτάσει
διστακτικά αποχωρίζεται
το ματωμένο κορμί της ύπαρξης

Αλίμονο και είναι τόσο δύσκολο
ευθεία πορεία να χαράξουμε
φλόγα χρώματος
σε πόλη ερειπωμένη

Κάτοικοι
απύθμενων αβύσων
ακουγόμαστε σαν ύμνοι
καθώς το χάος βιάζει τη θλίψη μας

Έλα και δώσε μου
χάρισμα το κενό σου
να ντύσω με τα πιο λαμπρά σκοτάδια
την απουσία σου

2 προσεγγίσεις:

madame_obscure είπε...

"Έλα και δώσε μου
χάρισμα το κενό σου
να ντύσω με τα πιο λαμπρά σκοτάδια
την απουσία σου"

γιατί ετούτη η μοναξιά
είναι γδυτή
και η γύμνια της αισχρή

όχι πως ντρέπομαι να τη θωρώ
μήτε και αποδοκιμάζω
τις καμπύλες της

απλά κρύβει τόση
μα τόση ασκήμια το κορμί της

Μαρία Νικολάου είπε...

Λαμπρά σκοτάδια..

Ας μπορούσε να ντυσει την απουσία μου με εκείνο το απαλό μολυβί
που εχει η νύχτα στο ξεκίνημά της, και δεν θέλησα ποτέ λαμπρά σκοτάδια..